En wat betreft die portie ochtendradio, daarnet een bijzonder tof nieuw plaatje opgepikt. Echt ‘nieuw’ is het niet meer want het is al een tijdje uit, maar je hoort het niet zo veel op de radio.

Enjoy Razorlight met ‘In the morning’.

Er is maar één ding waar ik echt een hekel aan heb tijdens het sporten, en da’s interval. Of het nu tijdens het fietsen of het lopen is, als er interval bij te kijken komt, is bibi na een aantal minuten al uitgeteld. Ik heb het dan meer voor de langere uithouding dan het constant start – korte stop – en opnieuw start.

En gisterenavond had ik het opnieuw zitten. Ik zette m’n iPod aan en het eerste wat Evy zei was: “vandaag gaan we werken door middel van interval te lopen”. Ik had al meteen zin om rechtsomkeer te maken en terug huiswaarts te stappen. Maar toen overwon het engeltje op m’n rechterschouder het duiveltje op m’n linkerschouder, en ben ik er dus toch maar aan begonnen. En zoals steeds was ik ook nu blij dat ik het toch had volgehouden toen ik thuiskwam.

En daarvoor doen we het. Kopke leegmaken tijdens een looptraining, alles lekker loslopen na acht uren aan een bureau zitten en genieten van het zachte weer ‘s avonds.

I love it.

Gisteren was geen goeie dag. Omwille van verschillende redenen eigenlijk, maar vooral omdat ik ‘s ochtends al bijzonder slecht was opgestaan met verkrampte buikspieren en een flinke dosis migraine er bovenop. Het laatste waar m’n gedachten toen naartoe gingen, was wel les 10 van Start to run die klaarstond op m’n iPod. Maar tegen een uur of vijf begon het. Het schuldgevoel en knagend geweten dat me constant influisterde dat ik me voor de eerste keer niet aan m’n loopschema zou houden en alle goeie voornemens zomaar overboord zou kieperen.

Drie zuchten later besloot ik dan toch maar om m’n loopschoenen aan te trekken en een klein half uurtje te gaan lopen. En ik moet toegeven, toen ik terug thuis kwam was ik opnieuw opgelucht dat ik de juiste beslissing had genomen. ‘Moe maar voldaan’ heet dat dan.

O ja, één van de komende dagen tracht ik ook -bij wijze van klein crossmediaal experimentje- wat bijhorend videomateriaal te voorzien.
More to come!

But does it really? Toegegeven, ik ben het afgelopen jaar een redelijke Apple fan geworden. Als aanhanger van mooi uitgewerkte designs, kon ik niet anders dan smelten voor de netjes gestroomlijnde iPhone en iPod touch. Maar dat was toen en nu is nu.
Deze week heeft big boss Steve Jobs de nieuwe generatie iPhone voorgesteld. De iPhone 4. Straffe man, die Jobs, als je zelfs in staat bent om bij wijze van spreken de sms en het telefoongesprek opnieuw uit te vinden en nogmaals te verkopen aan de rest van de wereld. Want zo is het wel degelijk. Er zit niet zoveel nieuws onder de motorkap van de iPhone 4. Toegegeven: de multi-tasking, nog betere (kon dat dan nog?) touchscreen en andere toys zijn mooi meegenomen. De rest was bestaande technologie, overgoten met het innovatieve Apple sausje.

Maar al bij al heeft de iPhone 4 dus een mooie nieuwe motorkap. En daarom koop ik hem misschien. Ooit… als de bankrekening het toelaat.
Hieronder vind je het promofilmpje terug. Let vooral even op het -waarschijnlijk meest schattige Amerikaanse - kindje dat ook al totally into de iPhone 4 is.

Het begon allemaal toen ik op een blauwe maandag op de weegschaal ging staan en ik twee cijfertjes zag die me niet meteen blij maakten.
Nu moet je weten: ik was vroeger nogal into sport en over m’n gewicht en conditie kon ik toen ook best tevreden zijn. Maar dan kwamen de studies in het hoger onderwijs op de proppen en was er nog maar weinig sprake van sporten. Na de studies kwam the real life waarin ik het al helemaal niet meer kon opbrengen om na een dag van meer dan twaalf uur, nog eens de sportkledij boven te halen en me naar het dichts bijzijnde fitnesscentrum te begeven.

Tot die ene blauwe maandag dus. Een kleine shock en plotse opstoot van vastberadenheid zorgden voor een download van 24 Start To Run lessen onder begeleiding van Evy Gruyaert. En hoe belachelijk die “komaan je bent goed bezig”, ”niet te snel’ en “volhouden en niet opgeven” soms klinken, één ding weet ik na drie weken looptraining wel zeker. Evy’s always right.

Als ze zegt “niet te snel” bedoelt ze ook wel degelijk niet te snel. Na één overenthousiaste loopsessie en de spierverzuring nabij te zijn, gehoorzaam ik Evy.
Voorlopig toch nog, want er zijn nog zeven weken te gaan. En dat ik nog zal afzien, vloeken en me af zal vragen waarom ik ermee gestart ben, daarvan ben ik zeker.

Maar als ik die 5 km haal… zal ik de gelukkigste mens ooit zijn. Heel even maar…